تقدیر

آب

صخره را می پیمود

و یاد تو

سرزمین ذهن مرا

جنگل پر از ترانه آبشار بود

و من

مملو از صدای تو

به یک قدمی من رسیدی

اما تقدیر نبود دیدار...

من راه به جنگل بردم

و تو پا به جاده سپردی

دل من به پیچ و خم جاده گریخت

و قلب توازسراشیب جنگل گذشت

نمی دانم

شاید فصلی دیگر

چشمهامان

به نگاه هم برسند

IN THE NAME OF THE MOST BEAUTY ...